Europejska Agencja do spraw Chemikaliów- ustawodawstwo cz. I REACH



Dalsza część dyskusji na temat REACH

KE
• Bioróżnorodność
UE ma ambitne cele dążące do zatrzymania utarty bioróżnorodności, utrzymania ekosystemów i pełnego odzyskania siedlisk do roku 2020. Natura 2000 jest najistotniejszym elementem osiągnięcia celu. Sieć Natura 2000 to ok. 2600 miejsc, które są wartościowe pod katem ekologicznym. Należy jednak uzupełnić listę o środowisko lądowe i wodne, szczególnie morskie. Konieczna jest bliska współpraca z państwami członkowskimi i działania prawne w miejscach gdzie nie ma pełnej zgodności z dyrektywą Naturą 2000. Niezbędne jest właściwe zarządzanie i odzyskiwanie siedlisk. Państwa członkowskie mają coraz większą potrzebę stosowania odpowiednich działań zachowawczych. Polega to na wprowadzeniu planów zarządzania lub równoważnych instrumentów, które zapewnią pełną implementację Natury 2000. Należy promować właściwe doświadczenia, dzielenie się wiedzą ekspercką. Ważne jest poszerzanie współpracy trans granicznej, poprzez akcje priorytetowe, podwyższanie statusu ochrony, zwiększoną koordynację akcji służącej konserwacji i odzyskiwaniu. Istotne są odpowiednie instrumenty finansowania inwestycji, tak aby możliwe było właściwe zarządzanie programem Natura 2000. Należy podkreślać zyski z efektywnego zarządzania siecią. Należy promować konieczność bardziej strategicznego podejścia w krajach członkowskich. Wymagane jest lepsze egzekwowanie prawa przez państwa członkowskie np. ocena projektów które maja wpływ na miejsca chronione, zgodnie z art.6 Dyrektywy Siedliskowej. Niezbędna jest pro aktywna współpraca z kluczowymi sektorami. Należy stworzyć listę sektorów które będą mogły współdziałać w bliskości miejsc chronionych Natura 2000 np. produkcja energii ze źródeł odnawialnych. Najwyższe priorytetowe kwestie w Dyrekcji Ochrony Środowiska to łamanie prawa Dyrektywy Natura 2000. Przepisy muszą być respektowane w całości przez wszystkie państwa członkowskie. Europejska kontrola środowiskowa jest niezbędna. Komisja uznaje znaczenie prowadzenie inspekcji środowiskowych. Jest to niezbędny instrument, który pozwala na egzekwowanie prawa środowiskowego na poziomie UE. Różnice w prowadzeniu tych inspekcji w państwach członkowskich wymagają dalszych działań na poziomie Unijnym. Ramy prawne dotyczące kontroli środowiskowych uległy poprawieniu w ciągu ostatnich lat. Obecnie składają się z zaleceń dotyczących minimalnych kryteriów inspekcji w państwach członkowskich oraz innych przepisów dotyczących ustawodawstwa sektorowego. Podejście sektorowe pozwala na dostosowanie inspekcji do specjalnych kryteriów ryzyka. Komisja postanowiła wprowadzić odpowiednie wiążące warunki dotyczące przechwytywania i przechowywania CO2, substancji powodujących dziurę ozonową i emisji przemysłowych. Ważna jest współpraca Komisji z krajowymi inspektorami w państwach członkowskich. Europejskiej Sieci ds. Wdrażania i Egzekucji Prawa Ochrony Środowiska (IMPEL) jest istotnym narzędziem. Poziom egzekwowania prawa różni się między państwami członkowskimi.

Występujące problemy i niedociągnięcia to:
- praktyczne egzekwowanie,
- niewystarczające kontrole,
- brak próbek,
- brak kontroli, ścigania oraz sankcji.

Cele środowiskowe i zdrowotne ustawodawstwa UE nie mogą być całkowicie zrealizowane, a część korzyści gospodarczych i społecznych również nie może być wyciągniętych. Brak tych samych reguł dla wszystkich, co jest niezgodne z zasadą uczciwej konkurencji. Potrzeba zmian systemu inspekcji. Proces ten bierze pod uwagę wiele opcji polityki.

Komisja rozpatruje:
- zmianę zalecenia, wprowadzenia minimalnych inspekcji w państwach członkowskich,
- zmianę dyrektywy,
- wprowadzenie pewnych wiążących wymogów kontrolnych,
- wprowadzenie instrumentów mówiących jak powinno się przeprowadzać inspekcje,
- wprowadzenie kryteriów i standardów inspekcji,
- dalsze rozwijanie systemu,
- poprawę egzekwowania na poziomie UE, zarówno w Komisji jak i państwach członkowskich,
- lepsze stosowania prawa środowiskowego na poziomie UE.